داستانهای تبلیغی

. بیعت عبدالله بن عمر با حجاج و داستان زبونی او: 
جالب اینجاست که خود عبدالله بن عمر بعد از چند سال مصداق همان حدیث پیامبر می شود. پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: هر کسی که امام حسین (علیه السلام) را یاری نکند، خوار و ذلیل می گردد. همان روز که عبدالله بن عمر از امام حسین (علیه السلام) جدا شد، به مدینه رفت و طی نامه ای با یزید بیعت کرد. کربلا تمام شد و ابی عبدالله (علیه السلام) به شهادت رسیدند. یزید هم از دنیا رفت و به درک واصل شد.( سال مرگ درج شود) عبدالملک مروان خلیفه شد. حجاج یوسف ثقفی را به عنوان والی و حاکم به مدینه فرستاد. عبدالله بن عمر زنده است و هنوز در مدینه زندگی می کند. حجاج فردی است فاسد که چندین هزار نفر را به شهادت رساند و مردم بی گناه را کشت، حال والی مدینه شده است. 
مردم بی تفاوت و بی غیرت مدینه با هر کسی که به عنوان والی به این شهر می آمد، بیعت می کردند. فقط به مدت 25 سال با حضرت علی (علیه السلام) بیعت نکردند. سیل جمعیت پشت خانه حجاج بن یوسف جمع شدند تا با او بیعت کنند. تا آخر شب مردم بیعت کردند. بعد از پایان بیعت گرفتن، حجاج به اتاقش رفت و در رختخوابش دراز کشید. پاسی از شب گذشته بود که صدای در را شنید. عبدالله بن عمر به خانه حجاج آمده بود. اصرار کرد که من همین الآن باید جناب حجاج را ببینم. به داخل خانه آمد و به اتاق حجاج رفت. دید حجاج دراز کشیده و لحاف را روی سرش انداخته و حتی از جایش هم بلند نمی شود. حجاج گفت: ای عبدالله بن عمر! چه شد که این موقع شب به اینجا آمده ای؟ آن حدیث را به خاطر بیاورید، پیامبر (صلی الله علیه و آله) می فرمایند: هر کس حسین مرا یاری نکند، ذلیل و خوار می شود. بعد از سوال حجاج، عبدالله بن عمر گفت: من آمدم تا با شما بیعت کنم. ببخشید که دیر شد. حجاج گفت: خب فردا می آمدی! گفت: خودم از پیامبر(صلی الله علیه و آله) شنیدم که هر کس بمیرد، در حالی که بیعت امام و پیشوایی را نداشته باشد، به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است. من ترسیدم که اگر با شما بیعت نکنم و امشب بمیرم، به مرگ جاهلیت از دنیا بروم! حجاج بن یوسف هم حسابی حال او را گرفت. شاید در دلش گفت: بیچاره! در آن چند سالی که با علی (علیه السلام) بیعت نکردی، این حدیث یادت نبود؟ با امام حسن (علیه السلام) بیعت نکردی، با امام حسین (علیه السلام) بیعت نکردی این حدیث یادت نبود؟ حالا امشب آمدی با من بیعت کنی؟ 
در بیعت معمولا دست طرف را می بوسند. حجاج پایش را از زیر لحاف بیرون آورد، گفت: دیگر حال ندارم بلند شوم و با تو دست بدهم. تو پای مرا ببوس، بیعتت قبول می شود. عبدالله بن عمر نیز پای حجاج بن یوسف را بوسید و بیعت کرد.